Cyprus Voice

Πινακοθήκη Κουβουτσάκη

 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    Cyprus Voice Αρχική σελίδα -> ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
Ads






Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 13, 2017 1:26 am    Θέμα δημοσίευσης: Ads

Επιστροφή στην κορυφή
Idea????
Συντονιστής
Συντονιστής


Συμμετάσχουν: 24 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 840
Τόπος: Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 24, 2010 5:11 pm    Θέμα δημοσίευσης: Πινακοθήκη Κουβουτσάκη Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

«Έργα των Auguste Rodin, Giorgio de Chirico και Εugene Delacroix στη μόνιμη συλλογή της Πινακοθήκης Κουβουτσάκη»


Δρ Στέλλα Μουζακιώτου
Ιστορικός Τέχνης
Επιστημονική Συνεργάτης Τ.Ε.Ι. Αθήνας
Επιμελήτρια Εκθέσεων


Η Πινακοθήκη Κουβουτσάκη (Λεβίδου 11, Κηφισιά), ιδρύθηκε το 1995 με πρωτοβουλία του κ. Παναγιώτη Κουβουτσάκη. Πρόκειται για έναν κοινωφελή μη κερδοσκοπικό οργανισμό που λειτουργεί ως πολυδύναμο τοπικό πολιτιστικό κέντρο και Μουσείο Εικαστικών Τεχνών. Η μόνιμη συλλογή της στεγάζεται σε αίθουσες σύγχρονων μουσειακών προδιαγραφών, συνολικής έκτασης περίπου 2000τ.μ. Τα έργα που εκτίθενται προέρχονται από την ιδιωτική συλλογή του κ. Παναγιώτη Κουβουτσάκη, η οποία περιλαμβάνει περίπου 1500 έργα ζωγραφικής και γλυπτικής Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το 1800 μέχρι σήμερα.


Η Πινακοθήκη εμπλουτίζεται διαρκώς από έργα σημαντικών δημιουργών που αποτελούν οργανικό κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας της τέχνης, όπως οι Auguste Rodin (εικ.1), Giorgio de Chirico(εικ.2), Εugene Delacroix(εικ.3),κ.ά. Η παρουσίαση και ανάλυση του έργου των καλλιτεχνών που φιλοξενούνται στο μουσειακό αυτό χώρο, συνοδεύεται με μια σύντομη αναδρομή στην εικαστική τους πρόταση μέσα από ιδιαίτερα δημοφιλή έργα τους, γεγονός που συμβάλλει ουσιαστικά στην καλύτερη προσέγγισή τους από τον εκάστοτε αναγνώστη.
Ο Γάλλος γλύπτης, Auguste Rodin (1840-1917), είναι η πιο επαναστατική μορφή στην Ιστορία της Γλυπτικής τέχνης του 19ου αιώνα, αφού καταφέρνει να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από απλές νατουραλιστικές συνθέσεις αποτυπώνοντας με ιδιαίτερα αριστοτεχνικό και πειστικό τρόπο τα ανθρώπινα συναισθήματα και τις ψυχικές καταστάσεις στο χαλκό και το μάρμαρο. Πρόκειται για έναν αυτοδίδακτο δημιουργό, που παρά τις αποτυχημένες προσπάθειές του στις εξετάσεις εισαγωγής στη Σχολή Καλών Τεχνών, δεν απογοητεύεται και συνεχίζει να παρακολουθεί μαθήματα σχεδίου και να επισκέπτεται Μουσεία αντλώντας ερεθίσματα από σημαντικούς καλλιτέχνες του παρελθόντος. Σε ένα ταξίδι του στην Ιταλία θαυμάζει τα έργα του Ντονατέλο και μένει πραγματικά εκστασιασμένος από τα γλυπτά του Μιχαήλ Αγγέλου από τον οποίο εμπνέεται ανανεώνοντας το ύφος και τη γλώσσα της τέχνης του, που διακρίνεται για την επιτυχή συνύπαρξη ρεαλισμού, ρομαντισμού και συμβολισμού. Το προσωπικό του ύφος προκαλεί συζητήσεις και αντιδράσεις μεταξύ των κριτικών, αφού το πρώτο έργο του είναι τόσο ρεαλιστικό (Εποχή του Χαλκού), ώστε κατηγορήθηκε ότι για το πρόπλασμα είχε χρησιμοποιήσει εκμαγείο από ζωντανό μοντέλο!!! Το πιο φιλόδοξο έργο του Rodin, που τον απασχόλησε για είκοσι περίπου χρόνια και δεν τελείωσε ποτέ, είναι οι «Πύλες της Κολάσεως»(1880-1917),(εικ.4). Πρόκειται για έργο προορισμένο για τη διακόσμηση της χάλκινης θύρας του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού και το θέμα του βασιζόταν στη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Στο έργο αυτό, η απαισιοδοξία, η αγωνία και η ψυχική οδύνη αποδίδονται με εξπρεσιονιστική αμεσότητα και έντονη δραματικότητα. Ορισμένες μορφές, όπως οι γονατιστοί νέοι με τα τεντωμένα προς τα πάνω χέρια και το ριγμένο προς τα πίσω κεφάλι, μοιάζουν να απελευθερώνουν απεγνωσμένες κραυγές που χάνονται στον ουρανό. Πρόκειται για τη συνολική σύλληψη μιας σύγχρονης Κόλασης σε συνεχή αναβρασμό, μια απροσδιόριστη σύνθεση που αποτελεί ένα ανησυχητικό σύμβολο της ψυχικής αστάθειας του ανθρώπου που αναζητά την προέλευση και τον προορισμό της ύπαρξής του.
Η θεμελιώδης ιδέα που εμπνέει ολόκληρο το έργο του Rodin και του προσδίδει εξαιρετική εκφραστική δύναμη, συνίσταται στην αναζήτηση της φόρμας που προϋπάρχει της ίδιας της πράξης της λάξευσης του υλικού. Ο δημιουργός διαισθάνεται την πραγματικότητα που κρύβεται στον άμορφο όγκο του μαρμάρου. Όλη η δουλειά του, η έντασή του, απελευθερώνεται με τη σκληρή και ταυτόχρονα εμπνευσμένη και τεχνικά πρόσφορη προσπάθεια να αποδεσμεύσει από την ύλη αυτό που κρύβεται μέσα της, μια πραγματικότητα και μια αλήθεια που αλλιώς θα έμεναν κρυφές. Είναι προφανές ότι μια τέτοια ιδέα οφείλεται στο νεοπλατωνισμό που έχει διαποτίσει ιδεολογικά το έργο του και σε αυτόν μπορεί να αποδώσει κανείς αυτή την υψηλή διαίσθηση μιας ζωτικής ενέργειας που ενυπάρχει στην ύλη, στην οποία φτάνει μόνο ο καλλιτέχνης, απελευθερώνοντας τη μορφή. Οι σκέψεις του δημιουργού αισθητοποιούνται εικαστικά στο έργο «Το Χέρι του Θεού»(1898),(εικ.5). Εδώ ο Rodin περιφρονεί το φινιρισμένο τελείωμα του γλυπτού, προτιμώντας να αφήσει ελεύθερη τη φαντασία του θεατή, για να δώσει την εντύπωση πως η μορφή μόλις αναδυόταν από το υλικό και έπαιρνε σχήμα. Ο αγώνας του ανθρώπου να κατακτήσει την πλήρη ανθρώπινη διάστασή του βρίσκει ανταπόκριση στην προσπάθεια του γλύπτη, που μέσα από το έργο του απελευθερώνεται η δημιουργική αρχή της «εξαγωγής» της μορφής από την ακατέργαστη ύλη. Η μέθοδος μη ολοκλήρωσης των γλυπτών (non finito) χαρακτηρίζει σχεδόν ολόκληρη την παραγωγική του δραστηριότητα και είναι κάτι σαν στιλιστική υπογραφή του δημιουργού, εκτός από αισθητική αρχή. Για το κοινό, καλλιτεχνική τελειότητα σήμαινε ότι όλα έπρεπε να είναι τελειοποιημένα. Αψηφώντας αυτές τις ευτελείς συμβάσεις, για να εκφράσει το όραμά του ο Rodin επέβαλε εκείνο που ο Rembrandt είχε διεκδικήσει ως αναφαίρετο δικαίωμα, να θεωρεί δηλαδή πως ένα έργο τέλειωσε όταν ο ίδιος είχε εκπληρώσει τον καλλιτεχνικό του στόχο.
Μέσα από αυτό το θεωρητικό και εικαστικό πλαίσιο οφείλουμε να προσεγγίσουμε το έργο του Rodin με τίτλο: «Η αιώνια άνοιξη»(1884), (εικ.1), το οποίο βρίσκεται στη μόνιμη συλλογή της Πινακοθήκης Κουβουτσάκη. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα μορφών που αποπνέει την αίσθηση της απλότητας που χαρακτηρίζει ένα ζωντανό σώμα και έρχεται σε αντίθεση με την ψυχρότητα του υλικού από το οποίο γεννιέται. Το συγκεκριμένο γλυπτό αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της τάσης του δημιουργού για ταύτιση της σύνθεσης με το ψυχολογικό περιεχόμενο, αφού κυριαρχείται από μια έντονα συναισθηματική εκφραστικότητα. Ο εναγκαλισμός και η ερωτική διάθεση των μορφών επιβεβαιώνουν ότι η αναπαράσταση του θέματος ανταποκρίνεται με ακρίβεια στην εμπειρία των αισθήσεων που έχει βιώσει ο εκάστοτε θεατής. Με ύφος φανερά μανιεριστικό και βίαιο δημιουργεί μια νέα και υψηλή στιλιστική σύνθεση αιχμαλωτίζοντας την επικαιρότητα των στιγμών της καθημερινής ζωής. Ο Rodin υλοποιεί με το δικό του τρόπο ένα ιδιαίτερο πλαστικό ιδεώδες της ομορφιάς, καθιστώντας μάταιη οποιαδήποτε προνομιακή ερμηνεία του έργου του αφαιρώντας του κάθε οπτική συνοχή. Η έλλειψη της δομικής «συνάφειας» και η οπτική στα γλυπτά του, οφειλόμενη στη σύγχυση μεταξύ της επιφάνειας και του ανατομικού βάθους, δημιουργεί στο θεατή μια ταραχή στην αντίληψη, μια «κρίση» των συνηθισμένων τρόπων αντιμετώπισης των έργων τέχνης. Αυτή η ανατροπή της αντίληψης θα αναδείξει τη συμβολή του μεγάλου δημιουργού στην εξέλιξη της γλυπτικής τέχνης του 20ου αιώνα.
Ο Giorgio de Chirico (1888-1978), υπήρξε μια σύνθετη και συχνά απρόβλεπτη φυσιογνωμία στο χώρο της τέχνης. Γεννημένος στο Βόλο από γονείς Ιταλούς, που ζούσαν τότε στην Ελλάδα, όπου ο πατέρας του διηύθυνε την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής, πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Αθήνα. Μετά όμως από το θάνατο του πατέρα του, στα δεκαέξι του χρόνια, αναγκάζεται να ακολουθήσει τη μητέρα και τον αδερφό του στην Ιταλία. Ιδρυτής και κύριος εκπρόσωπος της «Μεταφυσικής ζωγραφικής», δέχθηκε γόνιμες επιρροές από τον πολιτισμό της κλασικής αρχαιότητας, την ελληνική μυθολογία και αργότερα από τη γερμανική φιλοσοφία των Σοπεν(χ)άουερ και Νίτσε. Στο έργο «Πιάτσα ντ’ Ιτάλια» (1914),(εικ.6), είναι εμφανές ότι εμπνεύστηκε το θέμα από θεωρητικά κείμενα του Νίτσε, όπου ο φιλόσοφος μιλάει για την εντύπωση που του έκαναν οι πλατείες της Ιταλίας τις απογευματινές ώρες του φθινοπώρου. Οι μεταφυσικοί του πίνακες περιλαμβάνουν κυρίως πλατείες πόλεων με κιονοστοιχίες και αψίδες που ρίχνουν βαθιές σκιές ή υψώνονται απότομα, δημιουργώντας μια αίσθηση απομόνωσης, μελαγχολίας και αποξένωσης. Ο De Chirico επιχειρεί να εξετάσει την πραγματική φύση των αντικειμένων, αποσπώντας τα από το συνηθισμένο περιβάλλον τους και τοποθετώντας τα σε διαφορετικό χώρο, που συχνά είναι φανταστικός και φέρνει το θεατή αντιμέτωπο με τον εαυτό του και με τα συναισθήματά του. Πρόκειται για μια προσπάθεια αποκάλυψης των καταπιεσμένων σκέψεων και των φόβων που κρύβουμε στο υποσυνείδητό μας. Το συγκεκριμένο έργο είναι βασισμένο στο γνωστό μύθο της Αριάδνης. Η ερωτευμένη Αριάδνη έδωσε στο Θησέα ένα κουβάρι νήμα, για να μπορέσει να βγει από το Λαβύρινθο μόλις σκότωνε το Μινώταυρο. Ο Θησέας υποσχέθηκε ότι θα την παντρευτεί, αλλά, όταν πια κατάφερε να γλιτώσει την εγκατέλειψε στη Νάξο, από όπου την έσωσε ο Διόνυσος. Ο μύθος είχε ιδιαίτερη σημασία για το ζωγράφο, που είδε στο Λαβύρινθο μια μεταφορά του χάους της ζωής και στο μίτο της Αριάδνης το μέσον επιβίωσης. Εδώ, η Αριάδνη απεικονίζεται ως άγαλμα στο κέντρο μιας πλατείας χωρίς ζωή -σύμβολο της αποξένωσης των σύγχρονων πόλεων.
Άλλο ένα χαρακτηριστικό της ζωγραφικής του, όπως φαίνεται στο έργο «Έκτορας και Ανδρομάχη» (1917),(εικ.7), είναι η χρήση της κούκλας, του ανδρείκελου, πλάσματος κατασκευασμένου από γεωμετρικά σχήματα και αντικείμενα ξυλουργικής, γνώμονες και χάρακες, που γίνονται εμβλήματα μιας δραστήριας ζωής αλλά ταυτόχρονα συνεισφέρουν στην αύξηση της αίσθησης της αποξένωσης και την απογύμνωση της ανθρώπινης μορφής από το πνευματικό της περιεχόμενο, ώστε να μεταδοθεί κυρίως η αίσθηση της υποβλητικής και αινιγματικής περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Για το δημιουργό μας, όπως και για άλλους καλλιτέχνες, ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ένδειξη περιφρόνησης για την ανθρώπινη ζωή. Το ανδρείκελο, πλάσμα χωρίς φύλο, χωρίς ηλικία, ήταν ο ιδεώδης κάτοικος για τις άδειες πλατείες του, τονίζοντας ταυτόχρονα το στοιχείο της σιωπής και παρουσιάζοντας τη ζωή ως ένα ασήμαντο και μάταιο κουκλοθέατρο, με σκηνικό το σύγχρονο αστικό τοπίο.
Μετά το 1920, ο De Chirico εγκαταλείπει τον κόσμο των ονείρων και των εφιαλτών, υιοθετώντας ένα ολοένα και πιο επιτηδευμένο ακαδημαϊκό ύφος, που προκάλεσε μεγάλη αμηχανία και σύγχυση στους μελετητές του και τους σουρεαλιστές, τους οποίους είχε εμπνεύσει στο παρελθόν. Η στροφή του προς εντελώς άλλες κατευθύνσεις, και ειδικότερα προς ένα εξεζητημένο και λεπτολόγο νατουραλισμό, φαίνεται στο έργο «Άλογα σε ελληνικό τοπίο» (1963),(εικ.8.). Το κεφάλι του αλόγου κινούσε πάντα το ενδιαφέρον του δημιουργού και το απέδωσε σε πολυάριθμα σχέδια και πίνακες. Από την έκφραση του ματιού του ως το σχήμα του ρύγχους και το σχεδίασμα του στόματος, ο ζωγράφος προσπάθησε με επιμονή να αποδώσει τη ζωντάνια και την ανησυχία του ζώου. Εδώ απεικονίζονται τα άλογα με εξαιρετική πλαστικότητα κοντά στη θάλασσα, ενώ πίσω τους φαίνεται ένα βουνό και το μακρινό σχήμα ενός αρχαίου ναού, ξεδιπλώνοντας μνήμες της παιδικής του ηλικίας από τη διαμονή του στην Ελλάδα.
Δείγμα της ελεύθερης και αχαλίνωτης έκφρασης του δημιουργού αποτελεί το «Γυμνό»,(εικ.2), που βρίσκεται στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη, και φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1927. Ο πίνακας χαρακτηρίζεται από νωχέλεια και έντονο αισθησιασμό δίνοντας μορφή στην ουτοπία της ελεύθερης σωματικής εμπειρίας. Η σαγηνευτική ομορφιά αλλά και η διακριτική ψυχρότητα δίνουν στο θεατή την εντύπωση ότι στέκεται ακριβώς απέναντι από το μοντέλο. Οι απαλές καμπυλωτές γραμμές του γυμνού κορμιού προσδίδουν στον πίνακα μια κομψή και εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα, όπου οι λεπτομέρειες του φόντου είναι συνθηματικές, χωρίς να έχουν ιδιαίτερη σημασία. Στο έργο αυτό ο De Chirico θέλει να πλέξει έναν ύμνο στην αράγιστη νιότη της νεαρής κοπέλας. Κανένα επεισόδιο, κανένα ελάττωμα δεν διαταράσσει τις αβρές μελωδικές γραμμές αυτού του σώματος, που ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια του θεατή μέσα από μια γαλήνια χαλάρωση, μια καρτερική εγκατάλειψη που μας φαίνεται απόμακρη και ξεκομμένη, σαν να προσπαθεί να συγκρατήσει και να κρύψει μέσα της τα συναισθήματά της. Η στάση της γυναίκας πάνω στο κρεβάτι είναι ρευστή, σαν να είναι λιπόθυμη ή αποκοιμισμένη. Η ηδονοβλεπτική προσέγγισή της από το ζωγράφο αποτελεί την πεμπτουσία ενός αισθησιασμού απελευθερωμένου από την καθαρή παρατήρηση της πραγματικής μορφής, υπερβαίνοντας την απλή ατομικότητά της. Ολοκληρώνοντας, θα έλεγα ότι τα γυμνά του Giorgio de Chirico, ακόμα και όταν εμφανίζονται να ερωτοτροπούν, δεν είναι ποτέ προκλητικά, αλλά πάντοτε συγκρατημένα και διαποτισμένα από μελαγχολία και αξιοπρέπεια.
Ο Εugene Delacroix (1798-1863), ο μεγαλύτερος Γάλλος ζωγράφος του Ρομαντισμού, ανήκε στην κατηγορία των μεγάλων επαναστατών που αναδύθηκαν από τη χώρα των επαναστάσεων. Γεννημένος στο Σαραντόν-Σαιν-Μωρίς το 1798, ήταν ένας περίπλοκος χαρακτήρας με πλατιές και ποικίλες συμπάθειες, σημαντικός πρωταγωνιστής της εικαστικής ζωής του Παρισιού, ο οποίος έγινε παράδειγμα για τους νεαρούς ζωγράφους που επέλεξαν να σπάσουν τους φραγμούς που έβαζε η Ακαδημία. Ο Delacroix διέθετε δυνατή φαντασία, λεπτό πνεύμα και μια σπάνια και εύθικτη ευαισθησία που τον κατέστησαν ίσως το λιγότερο κατανοητό καλλιτέχνη του αιώνα του. Πίστευε πως στη ζωγραφική το χρώμα ήταν πολύ πιο σημαντικό από το σχέδιο και η φαντασία από τη γνώση. Είχε βαρεθεί τα λόγια θέματα που απαιτούσε η Ακαδημία από τους καλλιτέχνες, και το 1832 πήγε στη Βόρεια Αφρική για να μελετήσει τα λαμπερά χρώματα και τα εντυπωσιακά στολίδια του αραβικού κόσμου.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα της καλλιτεχνικής του παρακαταθήκης είναι «Η σφαγή της Χίου»(εικ.9), το οποίο εκτέθηκε στο Παρισινό Σαλόν το 1824. Το δραματικό γεγονός της εποχής εκείνης, η σφαγή των Ελλήνων της Χίου από τους Τούρκους ενέπνευσε το μεγάλο δημιουργό. Η τραγικότητα και η φρίκη χαρακτηρίζουν αυτόν τον εκπληκτικό πίνακα. Η προκλητική έπαρση των κατακτητών, η απελπισία των αθώων Ελλήνων και η λάμψη ενός απέραντου ουρανού δημιουργούν μια εκφραστική ενότητα που αποκαλύπτει το χαρακτήρα της μεγαλοφυΐας του καλλιτέχνη. Το ολοένα και πιο δυναμικό προσωπικό ιδίωμα του Delacroix, με τα πλούσια χρώματα απλωμένα σε μεγάλες και παχιές πινελιές, φτάνει στο απόγειό του με το έργο «Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου»(1828),(εικ.10). Εμπνευσμένος από την τραγωδία του Μπάυρον, ο πίνακας απεικονίζει το Σαρδανάπαλο, βασιλιά των Ασσυρίων, ο οποίος, όταν πολιορκήθηκε, διέταξε να σφαγιασθούν μπροστά του αρχικά όλοι και όλες οι ακόλουθοί του, και μετά ο ίδιος. Μια παροξυστική ατμόσφαιρα βίας, χλιδής και φιληδονίας κυριαρχούν στη σύνθεση, δίνοντας διαστάσεις οργίου σε αυτή τη σκηνή μαζικής σφαγής. Οι όγκοι που συνθέτουν το έργο θυμίζουν σύννεφα καπνού, η διάταξη των χώρων είναι ασυνήθιστη, οι συμβατικοί κανόνες της προοπτικής αγνοούνται, η ανατομία παραβιάζεται εσκεμμένα, και η όποια αίσθηση σταθερότητας δεν προέρχεται από τα σαφή περιγράμματα και τη μορφοπλασία, αλλά από τις τολμηρές χρωματικές σχέσεις.
Στη μόνιμη συλλογή της Πινακοθήκης Κουβουτσάκη φιλοξενούνται δύο έργα του Delacroix με θέμα «Το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου»(εικ.3), φιλοτεχνημένα περίπου το 1852. Εδώ ο ζωγράφος ξεδιπλώνει μια άλλη πτυχή της δημιουργικής του ιδιοσυγκρασίας. Φαίνεται η ικανότητά του να χειρίζεται με μεγάλη πειθαρχία και φαντασία τη σκηνή του μαρτυρίου του αγίου, ενώ ταυτόχρονα ενδιαφέρεται για τη δομική σχέση μεταξύ των προσώπων της σύνθεσης. Το φοβερό θέμα της εκτέλεσης αναδεικνύεται μέσα από τη σκληρή αποφασιστικότητα των εκτελεστών και απαλύνεται από την απόλυτη ταπείνωση και ολοκληρωτική συντριβή του μάρτυρα της πίστεως. Ο Delacroix αποφεύγει να αντιμετωπίσει το θέμα του ως βίαιη ρεαλιστική σκηνή όπως έκανε ο αξεπέραστος Ιταλός ζωγράφος Καραβάτζιο, ο οποίος δεν απεικονίζει μαρτύριο στα έργα του αλλά δολοφονία, καθώς οι ομόθεμες συνθέσεις του δεν αποπνέουν την αίσθηση της ελπίδας και της μεγαλοπρέπειας στα μάτια του θεατή αλλά μια διάθεση εκδίκησης ή εξολόθρευσης του μάρτυρα, μια ανίερη διαμάχη αντικρουόμενων συμφερόντων. Αντίθετα ο Delacroix προσεγγίζει το θέμα με μια αίσθηση ποιητικού ρεαλισμού διατηρώντας τα συμβολικά και θρησκειολογικά στοιχεία της αποτρόπαιης πράξης. Κατορθώνει να περισώσει στο έργο του τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα του επεισοδίου τονίζοντας τη δραματικότητα της σκηνής με τις έντονα θεατρικές χειρονομίες των πρωταγωνιστών. Η παρουσία του αγίου και τα πρόσωπα που τον συνοδεύουν έχουν συνδεθεί τέλεια με το τοπίο σε αυτό το ιδιοφυές έργο, ενώ είναι εμφανής η αποτύπωση της οδυνηρής βίωσης του μαρτυρίου που διαπερνά το συναισθηματικό φάσμα του θεατή. Η εικαστική και τυπολογική εκδοχή του Γάλλου δημιουργού δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση απλή έκφραση της λαϊκής λατρείας προς τους θαυματουργούς αγίους, αντανακλά πολύ βαθύτερες αντιλήψεις για την πνευματική σημασία του φυσικού πόνου. Η σύνθεση του Delacroix φιλοδοξεί να προσφέρει πνευματική παραμυθία και ενδυνάμωση στους ασθενείς και στους ανθρώπους που υποφέρουν από τις εκάστοτε αντιξοότητες της ζωής.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
• Robaut A. – Chesneau E., L`oeuvre complet d`Εugene Delacroix, 1969.
• Serullaz M., Memorial de l`exposition Εugene Delacroix, 1963.
• Johnson L., Delacroix, 1963.
• Johnson L., Delacroix and Greece, 1971.
• Far I., Giorgio de Chirico, 1983.
• Legrand G., Giorgio de Chirico, 1975.
• Elson A.E., Auguste Rodin: Readings on His Life and Works, 1965.
• Champignneulle B. , Rodin, 1967.
• ΜΟΥΖΑΚΙΩΤΟΥ Σ., Τέχνης Δημιουργήματα, η Ιστορία της Τέχνης από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, εκδόσεις Photo Imaging Group, Αθήνα 2005, σ. 29-30, 78-79.
• ΜΟΥΖΑΚΙΩΤΟΥ Σ., Μελέτες για τη Σύγχρονη Τέχνη, εκδόσεις Photo Imaging Group, Αθήνα 2009, 74-75.

_________________
Μία αρχή, μία πορεία, μία συνέχεια/ λάθος όχθη, λάθος ζωή/ ενδιαφέρον διάλογος με το λήθαργο/ ενδιαφέρουσα απουσία, χωρίς ολοκαύτωμα...
Γιάννης Βέλλης

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα
Idea????
Συντονιστής
Συντονιστής


Συμμετάσχουν: 24 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 840
Τόπος: Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 24, 2010 5:13 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Πινακοθήκη Κουβουτσάκη. Auguste Rodin,Η αιώνια άνοιξη, μπρούτζος.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Πινακοθήκη Κουβουτσάκη.Giorgio de Chirico, Γυμνό, λάδι σε μουσαμά, 1927.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Πινακοθήκη Κουβουτσάκη. Εugene Delacroix,Το Μαρτύριο του Αγ. Στεφάνου, λάδι σε μουσαμά.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Auguste Rodin, Πύλες της Κολάσεως, ορείχαλκος,1880-1917, Μουσείο Ροντέν.

_________________
Μία αρχή, μία πορεία, μία συνέχεια/ λάθος όχθη, λάθος ζωή/ ενδιαφέρον διάλογος με το λήθαργο/ ενδιαφέρουσα απουσία, χωρίς ολοκαύτωμα...
Γιάννης Βέλλης

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα
Idea????
Συντονιστής
Συντονιστής


Συμμετάσχουν: 24 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 840
Τόπος: Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 24, 2010 5:13 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Auguste Rodin,Το Χέρι του Θεού, μάρμαρο, 1898, Μουσείο Ροντέν.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Giorgio de Chirico, Πιάτσα ντ' Ιτάλια, λάδι σε μουσαμά, 1914, Christies 's Images.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Giorgio de Chirico, Έκτορας και Ανδρομάχη, λάδι σε μουσαμά, 1917, Ιδιωτική συλλογή Μοντέρνας Τέχνης, Μιλάνο.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Giorgio de Chirico, Άλογα σε ελληνικό τοπίο, λάδι σε μουσαμά, 1963, Ιδιωτική συλλογή.

_________________
Μία αρχή, μία πορεία, μία συνέχεια/ λάθος όχθη, λάθος ζωή/ ενδιαφέρον διάλογος με το λήθαργο/ ενδιαφέρουσα απουσία, χωρίς ολοκαύτωμα...
Γιάννης Βέλλης

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα
Idea????
Συντονιστής
Συντονιστής


Συμμετάσχουν: 24 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 840
Τόπος: Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 24, 2010 5:14 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Εugene Delacroix,Η Σφαγή της Χίου, λάδι σε μουσαμά, 1824, Λούβρο.


Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!



Εugene Delacroix, O θάνατος του Σαρδανάπαλου,λάδι σε μουσαμά, 1828, Λούβρο.

_________________
Μία αρχή, μία πορεία, μία συνέχεια/ λάθος όχθη, λάθος ζωή/ ενδιαφέρον διάλογος με το λήθαργο/ ενδιαφέρουσα απουσία, χωρίς ολοκαύτωμα...
Γιάννης Βέλλης

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum!
Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    Cyprus Voice Αρχική σελίδα -> ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ Όλες οι Ώρες είναι GMT + 3 Ώρες
Σελίδα 1 από 1

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης



Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Flower Power phpBB theme by Flowers Online. Hellenic (Greek) by Alex Xenias

Abuse - Αναφορά παραβίασης - Οροι χρήσης υπηρεσίας.
Powered by forumup.gr Δωρεάν forum, Δημιουργήστε το δικό σας φόρουμ δωρεάν! Created by Hyarbor & Qooqoa - Auto ICRA

Page generation time: 0.528